Een kort persoonlijk verhaal
van de gastvrouw

26 april 2014.
Een doodgewone zaterdag door ’t jaar. Een stralende zon staat aan een helderblauwe hemel. Hier en daar sieren de laatste bloesems de bomen...

Net ontbijt geserveerd. Ik trakteer mezelf op een heerlijk kopje koffie. Er wordt aan de poort gebeld.
Een grote groep fietsers staat voor me.

Een nog kranige dame van respectabele leeftijd vraagt: “Ken je ons nog?”
Er valt een stilte… Ik kijk rond en denk na.
Ze vervolgt: “Ongeveer 20 jaar geleden logeerden wij hier, mijn man en ik, onze kinderen en kleinkinderen.”
Ik moet even goed kijken; 20 jaar is een lange tijd en ondertussen passeerden er heel wat logés… Ik begin enkele gezichten te herkennen.
“Heb jij een dochter die Mart heet?”, vraagt de dame. “Ja, wij hebben een dochter die Marthe heet”, antwoord ik. “Wel, dit is onze kleindochter Mart, genaamd naar jouw dochter”, vervolgt ze.
Ik glunder; ben even sprakeloos…

Herinneringen worden opgehaald, verhalen verteld … Ik nodig hen uit om even naar het binnenhofje te komen.
Ze aarzelen, lopen dan toch door, want ze zijn nieuwsgierig…
Mijn echtgenoot die het allemaal van op een afstand bekijkt, denkt: “Wat is dit voor een invasie?”
‘t Wijngaardhof heeft namelijk maar een beperkte (logeer)capaciteit en zo’n grote groep zijn we bijgevolg hier niet gewoon…
 
“Het komt allemaal terug”, zegt één van de zonen.
“Wat is het hier mooi in zo’n binnenhofje van een oude vierkantshoeve”, merken de kleinkinderen al huppelend op. Zelf waren sommigen er 20 jaar geleden nog niet bij.
“Kijk, daar sliepen wij!”, vertellen de ouders. “En daar was onze kamer”, wijst de oma.

Foto’s worden genomen, nog meer herinneringen opgehaald, nog meer vragen gesteld…
Blije gezichten, contente mensen, omdat ze nog eens konden ervaren hoe het ‘destijds’ voelde.
En het voelde duidelijk goed…

Wel lieve mensen, dit was toch wel een apart en bijzonder moment voor mij, te mogen constateren dat zelfs na meer dan 20 jaar onze gasten het de moeite vinden nog eens aan te bellen aan die grote poort om ons een welgemeende ‘goeie dag’ te komen zeggen.
Dank je wel voor zoveel vriendelijkheid en waardering.

Het valt me op de laatste tijd dat zelfs gasten die hier 15 à 20 jaar geleden een poos verbleven, nu nog weerkeren om een korte tijd op onze hoeve door te brengen. En zelfs hun kinderen… die ondertussen ook al een gezinnetje hebben gesticht.
De ‘tweede’ generatie gasten kondigt zich aan in 't Wijngaardhof.  Mooi is dat!

Het ga jullie allen goed.
Graag tot ziens.

Van harte,
Maryse
je gastvrouw